آیت الله بهجت(ره)

arbab.

تقدیم به روح ملکوتی حضرت آیت الله بهجت رحمة الله علیه

برگرفته شده از سایت حضرت آیت الله بهجت www.bahjat.ir

شیوه بندگی

حضرت سیدالشهدا علیه‏‌السلام با اختیار خود آن همه مصائب و شهادت و اسارت اهل و عیال خود را تحمل

نمود؛ زیرا پیوسته و حتی در روز عاشورا بر آن حضرت عرضه می‏‌شد که یا نصر و پیروزی را انتخاب کنند و یا

لقاءالله‏ و معاهده و پیمانی را که با خدا بسته است، ولی ایشان با اختیار خود آن مقامات عالیه را انتخاب

کردند. خدا می‏‌داند که آنها چه می‏‌دیدند! حضرت قاسم علیه‏‌السلام راجع به مرگ می‏‌گوید: «اَحْلی مِنَ

الْعَسَلِ؛ شیرین‏‌تر از عسل است».[1] آیا این تعبیر شوخی است؟!

ما نمی‏‌توانیم درجات و مقامات آنها را تعقل و درک کنیم که چه خبر بوده و چه درک می‏‌کردند و چه

می‏‌دیدند، همین‌قدر نقل شده که امام حسین علیه‏السلام مقامات اخروی آنها را به آنان نشان داد.

اینکه نقل شده عابس در روز عاشورا در میدان جنگ در برابر دشمن لخت شد و زره را از تن درآورد،[2]

یک کار عادی و آسان نبود، خواست به دشمن بفهماند که ما از روی عقیده و مرام، راه شهادت را اختیار و

انتخاب کرده‏‌ایم، نه از روی ناچاری و اجبار و تهدید و اکراه و یا به‌جهت شرم و حیا، بلکه این مرام ماست، و

شجاعانه و عاشقانه و داوطلبانه می‏‌جنگیم و کشته می‏‌شویم و باکی از شهادت نداریم،

و طرف مقابل عمر سعد بی‌چاره و دربند و اسیر مُلک «ری» است.[3]

حضرت ابوالفضل علیه‏السلام نیز با آن فداکاری‏‌هایش می‏‌خواست به آنان بفهماند که محبت خدا و محبت دوستان خدا

چیز دیگری است که تحمل هرگونه دشواری و ناگواری و سختی در راه رسیدن به آن، سهل و آسان و شیرین است.

در محضر بهجت، ج۳، ص۱۲۱

[1]. کلمات الامام الحسین علیه‏السلام ، ص۴۰۲؛ به نقل از قاسم‌بن‌حسن علیهماالسلام.

[2]. بحارالانوار، ج۴۵، ص۲۹؛ «القی دِرعُهُ و مِغفَرَه؛ کلاه‌خود و زره خویش را به کنار انداخت».

[3]. ر.ک: بحارالانوار، ج۴۴، ص۳۰۵؛ ج۴۵، ص۹؛ کشف‌الغمة، ج۲، ص۴۷؛ مثیرالأحزان، ص۵۰.